Hutkoffers..Dag huis

Het huis is leeg.. de 3 oude hutkoffers staan buiten, ze krijgen een nieuw thuis, zeven zeeën hebben ze bevaren, volgestopt met huisraad en kleding, gevuld met honderden herinneringen.
De tand des tijds heeft ze beschadigd, de krassen en deuken zijn duidelijk zichtbaar evenals de slijtageplekken, het kapotte slot en het verdwenen handvat..
Ik maak nog één keer 1 van de koffers open en de geur van mottenballen schiet in mijn neus..

Ik loop voor de laatste keer door het huis.
Het huis ademt weer, het heeft lucht gekregen. De laatste jaren was het een plek waar, in alle eerlijkheid, niemand echt meer wilde zijn..
dementie had het overgenomen en haar grilligheid en onvoorspelbaarheid in elk hoekje van het huis verstopt.. om vervolgens, geheel onverwachts tevoorschijn te springen..

Ik begin bij de geheimen op zolder.. de zolder die ik in mijn jeugd veelal als angstig ervoer, maar die mij de afgelopen week cadeautjes uit het verleden heeft gegeven.

Mijn slaapkamer, vol jeugdsemtiment, herinneringen, tranen van liefdesverdriet, de strafwerkregels, de leermomenten, het babynichtje die van mijn bed viel,
gesprekjes met het mannetje op de maan..het turen naar de sterren..

De zolderdeur waartegen mijn broer, toen nog broertje, zich “onzichtbaar” had gemaakt op het moment dat de hotelschakelaar weer eens niet werkte en ik in het donker naar boven moest lopen…Ik hield niet van het donker, wist niet wat ik kon verwachten…
Met de angst in mijn lijf liep ik voorzichtig naar boven met de bedoeling om zodra ik bovenkwam een sprintje te trekken naar het lichtknopje.. Maar zo ver kwam het niet.. ik werd getackeld door een keiharde “B O E!!!” uit de mond van, zo bleek 10 seconden later broertjelief.. mijn hart bonkte in mijn keel..mijn vuist ergens op zijn lijf..
Mijn gescheld deed zijn BOE verbleken…

De trap..waarop mijn broer en ik door de spleet van de klapdeuren stiekem mee keken naar (Dracula)films die wij niet mochten zien..

De keuken.. de plek waar verbinding door eten ontstond..waar een voetballend vriendje door een onhandige manoeuvre, met de hak van zijn voet, een half servies van de tafel hoekte..
Waar oma en mams het eten bereidden..de geur komt weer even terug..ik snuif het op..

Ik trek de keukendeur achter mij dicht en draai hem op slot…
De hutkoffers staan buiten, de herinneringen neem ik mee..

Dag huis…dankjewel hè..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: