Vrijdag 29 mei 2020


Een dag waarop feestjes worden gevierd, op FB zie ik de verschillende verjaardagen en jubilea voorbij komen..
Voor ons is het vandaag een dag van loslaten..
De meisjes nemen oma een dagje mee naar Ouwehands Dierenpark en wij stappen het huis binnen waar mijn ouders vanaf 1971 hebben gewoond. Op een lijstje staat wat er meegemomen moet worden en binnen een paar uur hebben we de boel verhuisd naar haar nieuwe plek..Mijn broer en ik richten de kamer in en schoonzus maakt de woonkamer thuis weer netjes en deelt het zo in dat je alleen maar op kan merken dat er dingen anders staan en bijna niet in de gaten hebt dat er meubelstukken verdwenen zijn…

De 3 kleindochters zijn met oma weer terug en zitten bij ons in de tuin als ik thuis kom. Ik kleed mijzelf snel om voordat ik mijn moeder meeneem naar voor haar het onbekende..
Ze geven oma een dikke knuffel..en nog één en nog één, de kusjes en neusje neusje gaan over en weer..
In de auto is het stil.. ik wijs haar op een ooievaarsnest met jongen, ze zegt “mooi” maar kijkt strak voor zich uit..
Ik parkeer de auto voor het grote gebouw en zonder iets te zeggen stapt ze uit, we lopen door de draaideur naar binnen en worden verwelkomd door een mevrouw..de draaideur stopt met draaien…

Mams kijkt mij aan “Waarom ben ik hier?” Ik antwoord met ” Kom mam, laten we even gaan zitten, ik moet je iets vertellen…”
Niet veel later schuift een verzorgende aan..
Mams voelt aan als een klein meisje van 4 die voor het eerst naar school gebracht wordt. Het kleutertje die niet durft en bang is voor al het nieuwe waar ze in terecht komt…maar zich lijdzaam laat leiden… ik omarm haar, fluister dat het goed komt en dat ik van haar hou..

De lift brengt ons naar de afdeling en we stappen uit in een gezellige hal. Via de woonkamer / woonkeuken wandelen we rustig naar haar nieuwe voordeur.. Nr.3
Haar tas houdt ze krampachtig vast en ze kijkt rond, herkent de foto’s maar niet haar bank, waar we even op gaan zitten.. Ik laat haar praten en geef antwoord op haar vragen, houdt haar handen vast en langzaam ontdooit ze en verschijnt er zo nu en dan een lach op haar gezicht..
Als het tijd is om te eten, is het ook tijd voor mij om te gaan.
Ik knuffel haar stevig fluister nog wat in haar oor…Mams laat zich meenemen in het voorstelrondje aan de eettafel en ik loop richting de lift..
mijn mondkapje hangt rond mijn nek..
Dag mam..tot snel.

2 gedachten over “Vrijdag 29 mei 2020

Voeg uw reactie toe

  1. Het klinkt als een treurige dag. Maar wat kun je er van zeggen. Sterkte lijkt een dooddoener. Ik ben bang dat het nog wel even triest zal voelen. Vanuit de verte leef ik met jullie mee. Lieve groet, Ria 😍

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: